مدیریت ایمنی: احتياط شرط عقل است.

 

_____________________________________________________________________________________________________________________________________________

 

قوانین مربوط به سوختگیری هواپیما و کدهای سوختی

سوختگیری هواپیمابر طبق انكس 6 ايكائو فصل 4 پاراگراف 18 اضافه و كم كردن سوخت در هواپيمايي كه داراي مسافر ميباشد و يا در حال سوار و پياده كردن مسافر است ممنوع بوده مگر اينكه شرايط ذيل رعايت گردد:

⬅️ تذكرات لازم توسط خلبان و عوامل پروازي به مسافران نسبت به انجام عمليات سوختگيري داده شود.

⬅️ راهنماي مسير خروجي و دربهاي اضطراري هواپيما بمنظور واكنش و عكس العمل سريع نسبت به رويدادهاي احتمالي مشخص گردد.

⬅️ ارتباط راديوئي دو طرفه توسط سيستمهاي راديوئي هواپيما و يا سيستم مناسب ديگر بين خلبان يا عوامل پروازي و مسئول عمليات سوخترساني يا عوامل ايمني خارج هواپيما برقرار باشد. [...]

 

✅ نحوه رعايت اصول ايمني در عمليات سوختگيري هواپيماي داراي مسافر

◀️ الف ) درخواست برای حفاظت سوختگيري

برای انجام یک عملیات حفاظت سوختگيري در مرحله نخست بايد درخواست از طریق نماینده آن ایرلاین انجام پذیرد. این درخواست می‌تواند به مرکز ایمنی زمینی و یا مستقیماً به سرکشیک ایمنی زمینی ارائه شود در صورتی که درخواست به برج ایمنی ارائه شود اپراتور برج باید نام فرد تماس گیرنده، شرکت مربوطه، نوع هواپیما و ساعت دقیق انجام عملیات سوخت‌رسانیرا گرفته و به سرکشیک ارائه نماید. لازم به ذکر است که پاسخ‌گویی و تصمیم برای افراد و انتخاب نفرات صرفاً به عهده سرکشیک می‌باشد. نماینده شرکت هواپیمایی بايد قبل از اداره سوختگیری به مرکز ایمنی زمینی اطلاع دهد و از وضعیت مسافرین که در داخل هواپیما سوار شده‌اند یا در حال سوار شدن می‌باشند اطلاعات کافی ارائه نماید.

عمليات سوختگيري به هيچ عنوان نبايد قبل از رسيدن و موقعيت گيري خودروهاي اطفائيه شروع شود.

◀️ ب ) اعزام خودرو و نفرات

سرکشیک پس از دریافت اطلاعات و بررسی آنها با توجه به شرایط مناسب‌ترین خودرو و نفرات را (خودرو آماده و یا خودرو دیگر) به محل مورد نظر اعزام می‌کند. به هیچ عنوان قبل از رسیدن پرسنل ایمنی زمینی نباید عملیات سوختگیری صورت پذیرد.

◀️ ج ) موقعیت‌گیری

راننده خودرو موظف است بلافاصله پس از دریافت اطلاعات از جانب سرکشیک به همراه نفرات سریعاً به محل اعزام شوند و بهترین موقعیت را نسبت به هواپیما با توجه به موارد ذیل اتخاذ نماید:

1. جهت وزش باد (در صورت امکان و ترجیحاً پشت به باد)

2. دید کافی نسبت به عمليات سوختگیری (سه نازل و محل اتصال آن به باک هواپیما)

3. فاصله مناسب تا محل سوختگیری (به جهت تنظیم مانیتور و فرار به موقع در زمان حادثه)

4. شیب زمين

◀️ د ) نظارت به انجام ارتینگ و باندینگ

قبل از شروع عملیات سوختگیری یا تخلیه سوخت و پس از موقعیت گرفتن خودرو، فرمانده عملیات (سرکشیک، معاون و یا فرد دیگری که از طرف سرکشیک مشخص شده است) باید موارد ذیل را به دقت کنترل نماید:

⬅️ الف) ارتينگ

1. اتصال سیم از وسیله سوخت‌رسان به زمین

2. اتصال سیم از هواپیما به زمین که توسط شرکت هواپیمایی باید انجام گیرد.

⬅️ ب ) باندینگ:

1. اتصال سیم از وسیله سوخت‌رسانی به هواپیما

2. اتصال سیم از نازل سوخت‌رسان به هواپیما

⚠️ تذکر: در نقاطی عملیات سوخت‌رسانی به وسیله هایدرانت انجام می‌گیرد نبایستی هایدرانت به عنوان اتصال زمینی مورد استفاده قرار گیرد.

نحوه آرایش و سرویس‌دهی شرکت‌ها:

موارد ذیل جهت برقراری یک آرایش مناسب از سوی خودروهای سرویس دهنده به هواپیمابايد رعايت گردد :

1. امکان نزدیک شدن وسایل و تجهیزات موتوری اطفاء حریق به هواپیما وجود داشته باشد.

2. امکان فرار سریع تجهیزات موتوری سوخت‌رسان در حالت اضطراری وجود داشته باشد.

3. در صورت بروز آتش‌سوزی مانع خروج مسافرین از هواپیما نباشند.

4. موتور ماشین سوخت‌رسان در زیر بال هواپیما قرار نگیرد.

5. کلیه خودروهای سرویس دهنده به هواپیما نباید در موقع سوختگیری زیر بال هواپیما پارک شده باشند.

6. اگزوز خودروهای سرویس دهنده به هواپیما باید مجهز به جرقه‌گیر باشند.

7. در حین عملیات سوختگیری موتور کمکی هواپیما APU نباید روشن یا خاموش گردد.

8. در حین عملیات سوختگیری نباید باطری و شارژ به هواپیما وصل گردد.

9. در حین عملیات سوختگیری نباید دستگاه مولد نیرو به هواپیما وصل یا قطع گردد.

10. در حین عملیات سوختگیری نباید از وسایل برقی مانند دریل و یا هر گونه وسایل جرقه‌زا استفاده کند

یک هواپیما چه مقدار بنزین مصرف می کند؟

مصرف بنزین یک هواپیما به طول پرواز بستگی دارد. پس بنا براین شما خواهید گفت کافی است فقط مقصد و مسافت یک هواپیما باید را بدانیم، اما دانستن این مساله همیشه کافی نیست. یک پرواز لوس آنجلس-بروکسل را در نظر بگیرید. در طول پرواز، وزش باد شدید در جهت مخالف مانع پیشروی هواپیما می شود و این چیزی است که موجب افزایش مصرف سوخت می شود. حال در نظر بگیرید که فرودگاه بروکسل هم غرق در مه باشد و هواپیما نتواند در این فرودگاه به زمین بنشیند، خلبان هم نمی تواند به طرف فرودگاه دیگری مثلا آمستردام تغییر جهت دهد. اما هواپیما باید به مدت نیم ساعت بر فراز این فرودگاه پرواز کند تا اجازه فرود بگیرد. زیرا فرودگاه مورد نظر در مرحله اول باید به هواپیما هایی اجازه فرود بدهد که قبلا طبق برنامه هماهنگ شده اند. در این جا می بینیم که مصرف سوخت به طول پرواز بستگی دارد. مصرف سوخت اتومبیل با هواپیما تفاوت دارد، زیرا در اتومبیل کافی است مسافت را بدانیم، به همین دلیل هم براحتی گفته می شود که یک اتومبیل، مثلا در صد کیلومتر چقدر مصرف سوخت دارد.

برای یک هواپیما مصرف سوخت برحسب ساعت محاسبه می شود. یک جامبوجت حدود ۱۵۰۰۰ لیتر در ساعت سوخت مصرف می کند. مصرف سوخت یک هواپیما با موتور جت مثل بویینگ ۷۲۷ در حدود ۵۰۰۰ لیتر در ساعت است. جالب است بدانیم که ظرفیت مخازن بنزین یا سوخت یک جامبوجت ۱۷۸۰۰۰ لیتر است که با این مقدار بنزین، یک ماشین می تواند پنج بار دور دنیا بچرخد.

کدهای سوختی:

⬅️ کد A: معرف سوختی است که دارای موادی چون ضدیخ ، ضداکسیژن و ضدزنگ زدگی است.

⬅️ کد B: این نوع سوخت مانند F-34 است فقط ضدیخ ندارد.

⬅️ کد C: این نوع سوخت تجاری است و برای خطوط هوایی با مشخصات معین و برای موتورهای جت در نظر گرفته شده است.

⬅️ کد D: نقطه انجماد آن 50- درجه فارنهایت می باشد و مانند JP-8 است.

⬅️ کد E: نقطه انجماد آن 36- درجه فارنهایت است.

⬅️ کد F: از هر نظر همانند JP-4 می باشد.

عبارت JP مخفف Jet Petroleum به معنای سوخت جت میباشد و شماره بعد از آن بیانگر Grade سوختی میباشد.

انواع سوخت‌ها:

⬅️ سوخت JP-1

این سوخت توسط فرانک وایت به وجود آمد این نوع سوخت دارای نقطه انجماد پایین بوده یا می‌توان گفت همان نفت است و ویژگی اصلی این سوخت این است که بیشترین گرما را در واحد حجم تولید می‌کند و از خاصیت روغن‌کاری خوبی برخوردار است. روشن کردن موتورها در هوای سرد با این نوع سوخت مشکل است و در ارتفاعات سبب خاموش شدن موتورها می‌گردد.

⬅️ سوخت JP-2

این سوخت در سال 1945 ساخته شد و ترکیب بنزین و نفت می‌باشد که بیشترین درصد آن را نفت تشکیل می‌دهد. سوخت جی‌پی 2 بدلیل پیشرفت شتابان صنعت هواپیمایی نتوانست پاسخگوی نیاز باشد اما زمینه‌ای برای تهیه سوخت‌های بعدی شد.

⬅️ سوخت JP-3

این سوخت در سال 1947 تولید شد و آمیزه‌ای از 65 تا 70 درصد بنزین و 30 تا 35 درصد نفت می‌باشد و این سوخت سبب شد که مشکل روشن نشدن موتورها در سرما برطرف شود و همچنین در ارتفاعات روشن کردن موتور بهبود یافته است ولی این سوخت گرایش زیادی به بخار شدن دارد که سبب خاموش شدن موتورها می‌شود.

⬅️ سوخت JP-4

این سوخت در سال 1951 تهیه شد و از 65 درصد گازوئیل و 35 درصد نفت تشکیل شده است اما فشار تبخیر آن بسیار پایین است و بین 2 تا 3 پوند فشار می‌باشد. کاهش فشار تبخیر سبب کاهش سوخت در تانک می‌گردد و خاموش شدن موتور بر اثر تبخیر شدن سوخت کاهش می‌یابد. علامت ناتو این سوخت F40 می‌باشد.

⬅️ سوخت JP-5

این سوخت دارای نقطه اشتعال بالا است یعنی 140 درجه فارنهایت و کم تبخیر می‌شود. برد تقطیری آن 550-350 درحه فارنهایت بوده و نقطه انجمادش 55- درجه فارنهایت می‌باشد و مشکل روشن کردن موتورها در هوای سرد و روشن کردن دوباره‌ی موتور در ارتفاعات رو به کاهش می‌باشد و علامت ناتو آن F44 است.

⬅️ سوخت JP-6

این سوخت برای هواپیماهایی است که دارای موتور جت و سرعتشان بیش از سرعت صوت باشد تولید می‌گردد. نقطه انجماد این سوخت 65- درجه فارنهایت است بنابراین به کار بردن این سوخت در هوای سرد و ارتفاعات بالا مناسب است و قابل ذکر است که علامت ناتو آن F44 است.

⬅️ سوخت JP-7

این سوخت برای ماموریت‌های ویژه تهیه گردیده است. این سوخت کمتر در هواپیماهای نظامی مورد استفاده قرار می گیرد و جانشین مناسبی برای سوخت جی پی 4 می‌باشد. سوخت جی پی 7 کمابیش مشابه جی‌پی 5 است اما اشتعالی مثل سوخت‌های نفتی دارد و علامت ناتو آن F44 است.

⬅️ سوخت JP-8

نیروی هوایی ایالات متحده در سال 1995 سوخت JP-8 را جایگزین JP-4 کرد. این سوخت دارای نقطه اشتعال بالاتر،بقاپذیری بیشتر و میزان ترکیبات سرطان‌زای کمتر است. از لحاظ ساختاری شبیهJP-5بهJP-8است با این تفاوت که نقطه اشتعال پایین‌تری دارد. این سوخت به واسطه ویژگی‌های منحصر به فرد خود تا سال 2025 در خدمت نیروی هوایی ایالات متحده خواهد بود. JP-8 در بین نیروهای ناتو با کد F-94 شناخته می‌شود. ترابری هوایی غیر نظامی از ترکیبی یکسان با JP-8 تحت عنوان JET-A به عنوان سوخت استفاده می‌کند.

⬅️ سوخت JP-8

شامل ترکیباتی مانند باز دارنده انجماد آب درون سوخت، بازدارنده خوردگی موتور توسط سوخت، روان‌کننده و مواد ضد الکتریسیته ساکن می‌باشد. در ساختار JP-8 میزان بنزن که ماده‌ای سرطان‌زا و هگزان که ماده‌ای سمی است کاهش‌ یافته است.

⬅️ سوخت JP-8 +100

گونه ارتقا‌یافته JP-8 در سال 1994 تولید شده است. پایداری گرمایی این سوخت تا 100 درجه فارانهایت افزایش پیدا کرده است. از مشخصات ظاهری این سوخت می‌توان به این موارد اشاره کرد: دمای اشتعال 38 درجه سانتی گراد - دمای اشتعال خود به خود 270 درجه سانتی گراد-دمای جوش 140 تا 300 درجه سانتی گراد-حلالیت در آب ناچیز-رنگ زرد کم رنگ (کاهی رنگ)

⬅️ سوخت JP-TS

ویژگی خاص این سوخت تعادل گرمایی بسیار بالا و نقطه انجماد پایین آن است. JP-TS در سال 1956 برای هواپیمای جاسوسی U-2 تولید شد. این سوخت تنها در 2 پالایشگاه ایالات متحده تولید می شود.

⬅️ سیال JP-10

یک پیشران مایع است که به خاطر نقطه انجماد بسیار پایین، از آن به عنوان سوخت موشک‌های هوا تنفس استفاده می‌شود. این سیال از ترکیب خالص به نام EXO-TETRAHYL DRODICYELOPETADIENE ساخته شده است. فضاپیمای X-37 که در ناسا طراحی شده است احتمالا از این سوخت استفاده خواهد کرد.

⬅️ سوخت JP-900

نیروی هوایی ایالات متحده در حال توسعه برنامه موتور توربینی IHPTET برای دو برابر کردن میزان نسبت سوخت به وزن می باشد.

تماس با ما

آدرس: تهران، فرودگاه مهرآباد

شرکت خدمات فرودگاهی همراه کوشا کیش

تلفن: 02144631383

شماره فاکس: 02189776959

ایمیل: info[at]koushakish[.]com

+ آخرین بروز رسانی: چهارشنبه 18 مهر 2017 1:03:09 ب ظ .